Van het aquarium tot de vijver

Dit verhaal is toch weer even anders dan het klassieke verhaal “ik begon met een klein vijvertje met goudvisjes en dit groeide uit tot de koihobby”. Nee, dit verhaal begint in een Chinees restaurant, met een koppel afkomstig uit Hongkong, en uitgewaaierd naar ons Belgenlandje. En in dat Chinees restaurant, stond het aquarium met Koi in. Eerst ieniemienie, daarna wat groter. Maar voor iedereen die dit restaurant binnenkwam, steeds een herkenpunt. Menig klein kindervingertje heeft al wel eens op het glas getikt. En ik zelve moet eveneens deze daad bekennen. We spreken hier over het Chinees restaurant in mijn geboortedorp, dus deze reportage is voor mij even ‘a trip down memory lane’. Het weerzien met Wai Ning is dan ook zeer hartelijk, en brengt de smaak van kippenbolletjes met zoetzure saus, en de loempia’s met zalige currysaus spontaan in mijn mond.

5 jaar geleden werd de eerste schop in de grond gestoken voor de vijver, en dit omdat Wai Ning de Koi in het aquarium niet wou achterlaten na haar pensioen. Toch is het wat een verhaal van ups en downs geweest. In eerste instantie woonde Wai Ning en haar man nog niet in hun woning, waarbij de vijver werd aangelegd, omdat ze nog hard aan het werk waren in hun restaurant. Maar ze was vooruitziend, en had de tuinarchitect die hun tuin aan het aanleggen was ook al aangesproken over een vijver. Deze architect sprak echter in eerste instantie over een strakke, rechthoekige zwemvijver, omringd door blauwe steen, en helemaal links in de tuin. Wai Ning ging samen met haar man daarna op zoek naar iemand die deze vijver zou kunnen aanleggen, en kwamen bij een dealer terecht, slechts vijf minuten van hen. De zaakvoerder, Willy, zei echter tegen hen van eerst naar enkele vijvers te gaan kijken, die hij zelf had aangelegd, en dan pas te beslissen hoe hun eigen vijver er moest uitzien. Eén blik slechts moet Wai Ning werpen op een mooie vijver in een niervorm en afgewerkt met een rotspartij, en ze wist wat ze wou. Weg was het idee van een strakke vijver aan de kant van de tuin, en in was het plan van een natuurvijver midden in de tuin, zodat haar vissen vanaf de keuken zichtbaar waren.

De vijver van 50 kuub werd volledig door Willy en zijn kompanen aangelegd. Een mooie niervorm, afgewerkt met rotsen. Een mooie verhoogde rotspartij herbergt de filterruimte, met een vijfkamerfilter in, en een prachtige waterval siert het geheel. Er zijn twee filterlijnen aangelegd, een via een plantenfilter met lava, de andere gaat rechtstreeks naar de meerkamerfilter. En het water is gewoonweg kraakhelder! Toch was een even zoeken naar een stabiele waterkwaliteit. De bacteriën wilden in eerste instantie moeilijk aanslaan, en het duurde maar liefst drie jaar eer Wai Ning zeker genoeg was om haar geliefde aquariumkoi naar haar vijver over te brengen. Aangevuld met enkele nieuwe Koi, die Wai Ning liefst zo klein mogelijk aankoopt. Ze koopt bewust geen grote Koi, want ze wil een band opbouwen met haar zwemmende lievelingen. Ze schaft ze klein aan, zodat ze de vissen kan leren kennen, en kan zien opgroeien. Want het zijn haar huisdieren, vertelt ze, en niet zomaar een stuk decoratie.

Nu enkele jaren later doen alle Koi het prima. Rondzwemmend in hun heldere vijver, in alle rust, gevrijwaard van tikkende kindervingertjes, en bewonderd door Wai Ning en haar man die ondertussen van hun welverdiende pensioen genieten, en meer dan tijd genoeg over hebben om uren aan één stuk niets anders te doen om aan de rand van hun vijver te zitten, met een frisse pint in de hand. En zeg nu eerlijk: daar zouden we allemaal toch heel wat voor over hebben!

Bijhorend filmpje en foto’s : zie media.